ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Και κάθομαι και θυμάμαι αυτά που ξέρασε η ψυχή μου..... "σε φωνήεντα και σύμφωνα"

Σσσσ άκου:

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Χαιρετώ λοιπόν....

Τέλος εποχής και αρχή μιας άλλης...

ΥΓ: Όλα αυτά που σου έγραψα με έκαναν να επιστρέψω στη στέγη που αγαπούσα, να θυμηθώ. Ευχαριστώ :)

We and I need a change :)

Ο χρόνος μιας ζωής

Ενεστώτας

αγαπώ

αγαπάς

αγαπά / αγαπάει

αγαπούμε / αγαπάμε

αγαπάτε

αγαπούν / αγαπάν(ε)

Παρατατικός

ήμουν
ήσουν

ήταν

ήμαστε

ήσαστε

ήταν

Αόριστος

έζησα

έζησες

έζησε

ζήσαμε

ζήσατε

έζησαν

Εξακ Μέλλοντας

θα νοσταλγώ

θα νοσταλγείς

θα νοσταλγεί

θα νοσταλγούμε

θα νοσταλγείτε

θα νοσταλγούν

Στιγ. Μέλλοντας

θα πιστέψω

θα πιστέψεις

θα πιστέψει

θα πιστέψουμε

θα πιστέψετε

θα πιστέψουν

Παρακείμενος

έχω πεθάνει
έχεις πεθάνει

έχει πεθάνει

έχουμε πεθάνει

έχετε πεθάνει

έχουν πεθάνει

Υπερσυντέλικος

είχα ακούσει

είχες ακούσει

είχε ακούσει

είχαμε ακούσει

είχατε ακούσει

είχαν ακούσει

Στιγμ. Μέλλοντας

θα έχω αγγίξει
θα έχεις αγγίξει

θα έχει αγγίξει

θα έχουμε αγγίξει

θα έχετε αγγίξει

θα έχουν αγγίξει

Υγ: Καθώς είχα πεθάνει, ήμουν ο,τι έζησα. Ακόμα και τότε, θα νοσταλγώ αυτό που είχα ακούσει κάποτε και θα πιστέψω όταν θα έχω αγγίξει αυτό που αγαπώ.....

Αντίο στη δεκαετία που φεύγει...

Κάπου είχα διαβάζει πως την αποκαλούσαν "η δεκαετία των μηδενικών"... Και δε μπορώ να πω πως διαφωνώ όταν η αίσθηση μου κάπου εκεί βρίσκεται. Και δεν υπάρχει συγκεκριμένος τομέας που μπορεί κανείς να αρχίσει να αναλύει.

Τώρα αλλάζει η δεκαετία... Δε ξέρω όμως αν αλλάξει η ζωή μας. Κι αν κάποτε είχα βρεθεί σε μια παραλία κοιτάζοντας ξαπλωμένος τα αστέρια κάνοντας ευχές, το ίδιο θα κάνω και τώρα κι ας μη έχω να κοιτάξω σ' ουρανό σήμερα το βράδυ. Όχι πως πιστεύω σε τέτοιου είδους ευχές, μα επειδή πιστεύω πως με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, με μικρές και μεγάλες ουτοπίες κινείται ο κόσμος...



Χρόνια πολλά σε όλους. Ας γίνει η δεκαετία που έρχεται καιρός πνευματικής δημιουργίας και κατάθεσης, σε καιρούς ειρήνης και σεβασμού , σε ένα κόσμο ανθρώπινο "απ' την αρχή, στα μέτρα της καρδιάς"...

Ας μη σβήσει και τούτο...

Και εκεί που πίστευα πως το φως έφευγε από το δωμάτιο, η νεανική μυρωδιά εξαϋλώνονταν με τις ώρες και ένα ύστερο χαμόγελο καμπύλωνε λίγο πριν τη πορεία στο τάφο... Λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος... μία απ' τις καλύτερες νύχτες.

Αν ο λόγος είναι αργυρός, ο μονόλογος βαθύς (ίσως και κουραστικός πολλές φορές), οι φιλολογικές συζητήσεις ενδιαφέρουσες.. τότε δεν ήταν αυτό... Είναι κάτι άλλο. Δεν ήταν μια κατάθεση... Δεν έτρεμα μόνο εγώ (γιατί, κατά βάθος έτρεμα). Και ξέρω πως δεν ήμουν μόνο εγώ που ένοιωθα έτσι. Αν το λεγα με μια λέξη δεν θα το ονόμαζα: "έκσταση", ούτε "super", "φανταστικό"... Δε ξέρω πως να το πω... δεν υπάρχουν λέξεις...

Μου είπες... ακούω τη φωνή σου στο μυαλό μου. Άνοιξες αυτή τη ψυχή που αγκομαχά και έβγαλες ένα κόσμο ολάκερο μπροστά στα δύο υγρά χέρια μου, να αγγίξουν, από κρύσταλλο κι ασήμι... Σήκωσες την ανατολή σου και άρχισες να ψέλνεις άσματα πρωτάκουστα, για αλλόκοτους Θεούς σου. Δεν είχα δει ποτέ την ανατολή σου. Νόμιζα πως ήσουν κλεισμένη στην δική σου δύση όμως έκανα πόσο λάθος.

Σου είπα... ούτε μυστικούς ήχους από μια σπηλιά κοντά στη θάλασσα, ούτε ένα τραγούδι που μου χε τραγουδήσει ένα γέρος τραγουδιστής από άλλη χώρα. Ήμουν εγώ και σου μίλησα για μένα. Για τους δικούς μου ήχους, τα τρεμοπαιγματα των κεριών, την ακτινοβολία από τις ρίμες, την αγάπη που από χρόνια κατοικούσε στο ίδιο μέρος μια ολόκληρης ζωής.

Κάθισα στο τέλμα του τέλους, να παρατηρώ τις στιγμές... και μελαγχόλησα. Μα τότε, σήκωσες τα τρυφερά μάτια σου και μου πες "δεν τελείωσε τίποτα. τώρα αρχίζουν όλα"...

Και ήταν από τις ομορφότερες βάρδιες του χρόνου αυτού που σιγά σιγά σβήνει. Ελπίζω να μη σβήσει αυτό το φως που πίστεψα... Ακόμα ελπίζω :)

Είμαστε κάτι...

Και δεν υπάρχει κανείς να μας πιάσει απ' το χέρι να μας βγάλει από το χάος... Είμαστε μόνοι ανάμεσα σε μόνους κι μετέωροι στο ρέκβιεμ της ζωής μας, στον επικήδειο ύμνο των ονείρων μας. Πέθανε η λύτρωση και μαζί της κι η δική μας ελπίδα...

Αν γλυτώσει το παιδί... υπάρχει ελπίδα...

*ήθελα να γράψω... μα αυτό το τραγούδι τα λέει σχεδόν όλα όσα σκέφτομαι... Το παιδί πέθανε... Ελπίζω να μην έχει πεθάνει μέσα μας ακόμα...

CHARLES BAUDELAIRE - SPLEEN

Είμαι σαν κάποιο βασιλιά σε μια σκοτεινή χώρα,
πλούσιον, αλλά χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα
γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί,
και την ανία του να διώξει ματαιοπονεί

μ' όσες μπαλάντες απαγγέλλει ο γελωτοποιός του.
Τίποτε δε φαιδρύνει πια το μέτωπο του αρρώστου,
ούτε οι κυρίες ημίγυμνες, που είν' έτοιμες να πουν,
αν το θελήσει, πως πολύ πολύ τον αγαπούν,

ούτε η αγέλη των σκυλιών, οι ιέρακες, το κυνήγι,
ούτε ο λαός. Προστρέχοντας, η πόρτα όταν ανοίγει.
Γίνεται μνήμα το βαρύ κρεβάτι του, κι αυτός,
χωρίς ένα χαμόγελο, σέρνεται σκελετός.

Χρυσάφι κι αν του φτιάχνουν οι σοφοί, δε θα μπορέσουν
το σαπισμένο τού είναι του στοιχείο ν' αφαιρέσουν,
και με τα αιμάτινα λουτρά, τέχνη ρωμαϊκή,
ιδιοτροπία των ισχυρών τότε γεροντική,
να δώσουνε θερμότητα σ' αυτό το πτώμα που έχει
μόνο της Λήθης το νερό στις φλέβες του και τρέχει.

Μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης.

*Νομίζω είναι ο μεγαλύτερος ορισμός της εσωτερικής μελαγχολίας που δεν αλλάζει με κανέναν υλικό τρόπο..

Η ίδια φωνή, στην αιωνιότητα

Δεν υπάρχουν ταμπέλες που οδηγούν στην ευτυχία. Υπάρχει μόνο όραμα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορεί να χαρακτηριστεί ως "ουτοπικό" ή "ρεαλιστικό". Το όραμα είναι πολύ προσωπική υπόθεση, όπως είναι και η αλήθεια. Μα για να έχεις όραμα πρέπει να ξες ποιος είσαι και που θέλεις να φτάσεις. Να ξες τον εαυτό σου (temet nosce). Τον μαθαίνεις μόνος και μέσα απ τους άλλους. Όταν ξες ποιος είσαι, για ποιο λόγο είσαι εδώ, θα βρεις στόχο θα βρεις όραμα...

Εκτός όμως από τη θεωρία, η πράξη δεν είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα. Όσες λεπτομέρειες κι αν λείπουν η θεωρία έχει πάντα ρεαλιστική βάση. Και εκεί που όλοι δυσκολεύονται είναι στη πραγμάτωσής της.

Δεν χρειάζεται να γίνει επανάσταση για να πετύχεις τον στόχο... Χρειάζεται να αρχίζεις από τα απλά. Από τα σκουπίδια που πετάνε στη παραλία αυτοί που δεν αντέχουν να καταλάβουν το μεγαλείο της αλήθειας που καταστρέφουν. Αν κανείς αρχίσει από εκεί, τότε θα έχει βάλει γερές βάσεις για τη δική του πορεία, όποια κι αν είναι. Τα σύνθετα είναι μια αλληλουχία από απλά και αν δεν αγγίξει κάποιος τα απλά πως θα φτάσει στα σύνθετα;...

Τη προηγούμενη τρίτη είδα το παρακάτω βίντεο και για έναν άγνωστο λόγο, ενώ τόσα χρόνια άκουγα την ίδια φωνή να λέει τα ίδια λόγια, αυτή τη φορά ήταν τόσο συγκινητικά... Και αυτό επειδή νοστάλγησα όλο αυτό το όραμα τους που φανερωνόταν από τα χείλη τους, σιγά σιγά, σαν οπτασία που έπαιρνε μορφή, ξαφνικά σταμάτησα να σκέφτομαι και δάκρυσα...

"των..

ελεύθερων...

αγωνιζόμενων

Ελλήνων"...

ΥΓ: Ο αγώνας για την ελευθερία δεν είναι μονοδιάστατος... Σε αυτόν παλεύουν όλοι χωρίς διακρίσεις, χρώματα και ταυτότητες. Σε αυτόν παλεύουν άνθρωποι στο χρόνο. Και είναι εκείνοι οι άνθρωποι που χωρίς να θέτουν το προσωπικό συμφέρον πάνω από των υπολοίπων, δεν χώρισαν κανέναν βάσει της ταυτότητάς τους. Και εκείνοι οι άνθρωποι είναι οι ήρωες...

Και δεν ήρθε...

Για άλλη μια φορά ο ίδιος θίασος...

"κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη, της επαρχίας της αθήνας κοιμωμένη..."

Τα μάτια έψαχναν με αγωνία να βρουν φως, να βρουν αυτό που περίμεναν να δουν. Αναζητούσαν χέρια, χείλη, καρδιά και δεν ήρθε...

Μόλις ανέβηκα τις σκάλες "αυτές με τα ευνουχισμένα σκαλοπάτια", στάθηκα και είδα κι άλλους να περιμένουν υπομονετικά στη σειρά της αγωνία. Δεν έψαχναν το ίδιο μα κάτι παρόμοιο. Έτσι κάθισα στη σειρά μου να βλέπω...

Ένα τρένο... Εντάξει όπως πάντα, έχεις προλάβει το χρόνο. Δε χρειάζεται να ανησυχείς, "όλα θα πάνε καλά". Γιατί άλλωστε να ζεις στη μιζέρια που σου λέει να μην ελπίζεις; αυτά είναι για τους ευήθεις, εσύ έχεις μέλλον ακόμα.

Δεύτερο τρένο. Παρατηρώ τους άλλους. Στέκουν όλοι εκεί στο ίδιο σημείο. Μη βάζεις κακούς λογισμούς στο μυαλό σου. Έχεις χρόνο.

Τρίτο τρένο. Σηκώνω αυτή την εικονική "κοινωνία" των ψυχών. δε πειράζει που δεν απαντάει, θα έχει ξεχάσει το "κινητό της αίσθημα" εκεί. Εκείνη σίγουρα θα έρθει.

Τέταρτο τρένο. Μερικοί έφυγαν κι ολας. Με ένα φιλί, με μια αγκαλιά, όλοι τους με το ίδιο χαμόγελο. Πάλι ο ίδιος θίασος... "Η κλήση σας προωθείται" στην άβυσσο των ονείρων του κόσμου, του (παρα)σύμπαντος στη ματαιότητα χωρίς αρχή η τέλος. "Παρακαλώ, καλέστε αργότερα", μήπως και πετύχετε ένα ψιθυρο να ακούσετε "εδώ είμαι"...

Πέμπτο τρένο. Ένα έμεινε, εγώ. Μα η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Έκτο τρένο. Ο χρόνος σε πρόλαβε, το σύμπαν σε εξέδωσε με συνοπτικές διαδικασίες και εσύ γυρνάς πίσω, κοιτάζοντας πίσω και παρατηρώντας το χάος της απουσίας στην ουσία...

"κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη, της επαρχίας της αθήνας κοιμωμένη..."