Βρίσκω ξανά

Κράτα γερά αγάπη βαθιά και ψέλνε αυτούς εδώ τους στίχους τις βραδινές εκείνες ώρες της φωτιάς.

Tόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.

Να θυμάσαι πως η νίκη ανήκει στους αθάνατους και όλοι αυτοί που πέθαναν δεν ήταν τίποτε άλλο από θνητοί....

εν αρχή ην ο δάσκαλος

Είναι σαν να υπάρχουν κάποιοι φυλακισμένοι σε μια σπηλιά. Εκεί κατοικούσαν και ακριβώς επειδή είχαν ονομάσει εκείνο το μέρος "αιώνια κατοικία" για αυτού είχαν την αίσθηση πως αυτό το ολοκλήρωμα από πέτρες που έβλεπαν είναι ο κόσμος τους. Ώσπου η όραση της φύση και η τύφλωση της παλιάς (ψευδ)αίσθησης με μια νέα αλήθεια ήρθε να ολοκληρώσει το κύκλο για μια νέα στροφή. Αυτή είναι (όπως προσπάθησα να περιγράψω, αν ατυχώ στη περιγραφή συγχωρέστε με) η παραβολή του σπηλαίου που έγραψε ο Πλάτων.

Αυτή είναι για μένα όχι μόνο μια απλή αποστολή ενός φιλοσόφου που φτάνει στα ανώτατα πνευματικά του επίπεδα, αλλά είναι ο ορισμός της Διδαχής! Ο πρώτος δάσκαλος λοιπόν για τους ανθρώπους είναι η φύση. Και αυτή δίνει τα πρώτα ερεθίσματα καθώς και ορίζει τα ένστικτα. Έτσι κι εγώ έχω το λογικό δικαίωμα να χρησιμοποιώ αυτό το "εγώ" όχι σαν αφηρημένη έννοια αλλά ως εργαλείο να σας μεταφέρω την ύπαρξή μου ορισμένη.

Και έρχονται κάποιοι άνθρωποι σφετερίζοντας τον τίτλο του δασκάλου να σταθούν μπροστά από μάτια ξέροντας τι πρέπει να πουν, φορώντας σφιχτά ρολόι και περιμένοντας το ευλογημένο το κουδούνι να χτυπήσει -όχι εξ' αιτίας κάπου άλλου λόγου- αλλά για να γεμίσουν το βιβλίο ύλης. Να θυμίζουν πως κι εκείνοι έκαναν το καθήκον, οι φυτουργοί του κήπου της γνώσης! Γελαστήκατε.... Αν όλο τούτο λέγεται αγωγή των παιδιών και αν έτσι ορίζεται ο "παιδαγωγός"...

Κι όμως σε αυτόν το πύργο που θεριεύει μπροστά μας και φαντάζει στοιχειωμένος ζουν αληθινά θαύματα. Ζουν άνθρωποι με αγάπη, με εντιμότητα,με ηθική. Όσο κι αν με κάνουν να νομίζω πως αυτές οι λέξεις είναι παρωχημένες, κλισέ ηθικοπλασίας, ξεφτισμένα σκουπίδια για πατριδο- και πάσης φύσης -καπήλους δεν θα τους ακούω. Η εντιμότητα δεν έχει χαθεί. Εννυπάρχει μέσα στις καρδιές μας, όπως η ίδια η αλήθεια. Και τούτο διότι πριν σε μας έρθει η σάρκα έχει κατοίκηση αυτή... Αναπνέουν άνθρωποι που από τη μεγάλη αγάπη για το γένος των ανθρώπους αφιερώνουν τον βίο τους να διδάσκουν. Αυτοί δεν είναι κάπου αλλού... Εδώ βρίσκονται αλλά η απεραντοσύνης τους δεν τους επιτρέπει να βγουν σε γυαλιά και καρφιά να γίνουν "θύμα και ψώνιο"... Αν ψάξει ο καθένας θα βρει τέτοια παραδείγματα. Και είναι βέβαιο πως αυτοί οι δάσκαλοι μας "αλλάζουν το βλέμμα βοδιού και μας κάνουν πρόσωπο που λάμπει". Αυτοί είναι που θα γεννήσουν μικρούς δασκάλους με προοπτικές σαν κι των ίδιων. Αυτοί είναι που θα μας μάθουν το πολιτισμό για να αντιταχθούν στη μανα-δασκάλα μας τη φύση. Ναι, ο δάσκαλος είναι πολυπλοκότερος από τη φύση. Αυτός δημιουργεί πολιτισμό, τέχνη, επανάσταση, ελπίδα... Τέτοιους δασκάλους έχουμε ανάγκη και μόνο ο θάσκαλος θα μας βγάλει απ' το τέλμα... Διότι μια μικρή αναγέννηση δεν είναι ποτέ πιο αργά για να γίνει.

Ευχαριστώ από τη καρδιά μου όλους αυτούς που με δίδαξαν, ξέροντας ότι με ευεργέτησαν η όχι. Αυτοί είμαι το "εγώ" που εγώ ξεστομώ. Και αν τούτο το εγώ διαφοροποιήθηκε και έθεσε προσωπική τροχιά, τότε η κινητήρια δύναμη δεν ήταν ο εαυτός του, αλλά αυτοί! :)


Υγ:Αυτή τη μεγαλειώδης φράση στον τίτλο την είχε γράψει ο Λιαντίνης σε ένα βιβλίο του. Νομίζω ονομαζόταν "ελληνικά" ...

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Και κάθομαι και θυμάμαι αυτά που ξέρασε η ψυχή μου..... "σε φωνήεντα και σύμφωνα"

Σσσσ άκου:

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Χαιρετώ λοιπόν....

Τέλος εποχής και αρχή μιας άλλης...

ΥΓ: Όλα αυτά που σου έγραψα με έκαναν να επιστρέψω στη στέγη που αγαπούσα, να θυμηθώ. Ευχαριστώ :)

We and I need a change :)

Ο χρόνος μιας ζωής

Ενεστώτας

αγαπώ

αγαπάς

αγαπά / αγαπάει

αγαπούμε / αγαπάμε

αγαπάτε

αγαπούν / αγαπάν(ε)

Παρατατικός

ήμουν
ήσουν

ήταν

ήμαστε

ήσαστε

ήταν

Αόριστος

έζησα

έζησες

έζησε

ζήσαμε

ζήσατε

έζησαν

Εξακ Μέλλοντας

θα νοσταλγώ

θα νοσταλγείς

θα νοσταλγεί

θα νοσταλγούμε

θα νοσταλγείτε

θα νοσταλγούν

Στιγ. Μέλλοντας

θα πιστέψω

θα πιστέψεις

θα πιστέψει

θα πιστέψουμε

θα πιστέψετε

θα πιστέψουν

Παρακείμενος

έχω πεθάνει
έχεις πεθάνει

έχει πεθάνει

έχουμε πεθάνει

έχετε πεθάνει

έχουν πεθάνει

Υπερσυντέλικος

είχα ακούσει

είχες ακούσει

είχε ακούσει

είχαμε ακούσει

είχατε ακούσει

είχαν ακούσει

Στιγμ. Μέλλοντας

θα έχω αγγίξει
θα έχεις αγγίξει

θα έχει αγγίξει

θα έχουμε αγγίξει

θα έχετε αγγίξει

θα έχουν αγγίξει

Υγ: Καθώς είχα πεθάνει, ήμουν ο,τι έζησα. Ακόμα και τότε, θα νοσταλγώ αυτό που είχα ακούσει κάποτε και θα πιστέψω όταν θα έχω αγγίξει αυτό που αγαπώ.....

Αντίο στη δεκαετία που φεύγει...

Κάπου είχα διαβάζει πως την αποκαλούσαν "η δεκαετία των μηδενικών"... Και δε μπορώ να πω πως διαφωνώ όταν η αίσθηση μου κάπου εκεί βρίσκεται. Και δεν υπάρχει συγκεκριμένος τομέας που μπορεί κανείς να αρχίσει να αναλύει.

Τώρα αλλάζει η δεκαετία... Δε ξέρω όμως αν αλλάξει η ζωή μας. Κι αν κάποτε είχα βρεθεί σε μια παραλία κοιτάζοντας ξαπλωμένος τα αστέρια κάνοντας ευχές, το ίδιο θα κάνω και τώρα κι ας μη έχω να κοιτάξω σ' ουρανό σήμερα το βράδυ. Όχι πως πιστεύω σε τέτοιου είδους ευχές, μα επειδή πιστεύω πως με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, με μικρές και μεγάλες ουτοπίες κινείται ο κόσμος...



Χρόνια πολλά σε όλους. Ας γίνει η δεκαετία που έρχεται καιρός πνευματικής δημιουργίας και κατάθεσης, σε καιρούς ειρήνης και σεβασμού , σε ένα κόσμο ανθρώπινο "απ' την αρχή, στα μέτρα της καρδιάς"...

Ας μη σβήσει και τούτο...

Και εκεί που πίστευα πως το φως έφευγε από το δωμάτιο, η νεανική μυρωδιά εξαϋλώνονταν με τις ώρες και ένα ύστερο χαμόγελο καμπύλωνε λίγο πριν τη πορεία στο τάφο... Λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος... μία απ' τις καλύτερες νύχτες.

Αν ο λόγος είναι αργυρός, ο μονόλογος βαθύς (ίσως και κουραστικός πολλές φορές), οι φιλολογικές συζητήσεις ενδιαφέρουσες.. τότε δεν ήταν αυτό... Είναι κάτι άλλο. Δεν ήταν μια κατάθεση... Δεν έτρεμα μόνο εγώ (γιατί, κατά βάθος έτρεμα). Και ξέρω πως δεν ήμουν μόνο εγώ που ένοιωθα έτσι. Αν το λεγα με μια λέξη δεν θα το ονόμαζα: "έκσταση", ούτε "super", "φανταστικό"... Δε ξέρω πως να το πω... δεν υπάρχουν λέξεις...

Μου είπες... ακούω τη φωνή σου στο μυαλό μου. Άνοιξες αυτή τη ψυχή που αγκομαχά και έβγαλες ένα κόσμο ολάκερο μπροστά στα δύο υγρά χέρια μου, να αγγίξουν, από κρύσταλλο κι ασήμι... Σήκωσες την ανατολή σου και άρχισες να ψέλνεις άσματα πρωτάκουστα, για αλλόκοτους Θεούς σου. Δεν είχα δει ποτέ την ανατολή σου. Νόμιζα πως ήσουν κλεισμένη στην δική σου δύση όμως έκανα πόσο λάθος.

Σου είπα... ούτε μυστικούς ήχους από μια σπηλιά κοντά στη θάλασσα, ούτε ένα τραγούδι που μου χε τραγουδήσει ένα γέρος τραγουδιστής από άλλη χώρα. Ήμουν εγώ και σου μίλησα για μένα. Για τους δικούς μου ήχους, τα τρεμοπαιγματα των κεριών, την ακτινοβολία από τις ρίμες, την αγάπη που από χρόνια κατοικούσε στο ίδιο μέρος μια ολόκληρης ζωής.

Κάθισα στο τέλμα του τέλους, να παρατηρώ τις στιγμές... και μελαγχόλησα. Μα τότε, σήκωσες τα τρυφερά μάτια σου και μου πες "δεν τελείωσε τίποτα. τώρα αρχίζουν όλα"...

Και ήταν από τις ομορφότερες βάρδιες του χρόνου αυτού που σιγά σιγά σβήνει. Ελπίζω να μη σβήσει αυτό το φως που πίστεψα... Ακόμα ελπίζω :)

Είμαστε κάτι...

Και δεν υπάρχει κανείς να μας πιάσει απ' το χέρι να μας βγάλει από το χάος... Είμαστε μόνοι ανάμεσα σε μόνους κι μετέωροι στο ρέκβιεμ της ζωής μας, στον επικήδειο ύμνο των ονείρων μας. Πέθανε η λύτρωση και μαζί της κι η δική μας ελπίδα...

Αν γλυτώσει το παιδί... υπάρχει ελπίδα...

*ήθελα να γράψω... μα αυτό το τραγούδι τα λέει σχεδόν όλα όσα σκέφτομαι... Το παιδί πέθανε... Ελπίζω να μην έχει πεθάνει μέσα μας ακόμα...

CHARLES BAUDELAIRE - SPLEEN

Είμαι σαν κάποιο βασιλιά σε μια σκοτεινή χώρα,
πλούσιον, αλλά χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα
γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί,
και την ανία του να διώξει ματαιοπονεί

μ' όσες μπαλάντες απαγγέλλει ο γελωτοποιός του.
Τίποτε δε φαιδρύνει πια το μέτωπο του αρρώστου,
ούτε οι κυρίες ημίγυμνες, που είν' έτοιμες να πουν,
αν το θελήσει, πως πολύ πολύ τον αγαπούν,

ούτε η αγέλη των σκυλιών, οι ιέρακες, το κυνήγι,
ούτε ο λαός. Προστρέχοντας, η πόρτα όταν ανοίγει.
Γίνεται μνήμα το βαρύ κρεβάτι του, κι αυτός,
χωρίς ένα χαμόγελο, σέρνεται σκελετός.

Χρυσάφι κι αν του φτιάχνουν οι σοφοί, δε θα μπορέσουν
το σαπισμένο τού είναι του στοιχείο ν' αφαιρέσουν,
και με τα αιμάτινα λουτρά, τέχνη ρωμαϊκή,
ιδιοτροπία των ισχυρών τότε γεροντική,
να δώσουνε θερμότητα σ' αυτό το πτώμα που έχει
μόνο της Λήθης το νερό στις φλέβες του και τρέχει.

Μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης.

*Νομίζω είναι ο μεγαλύτερος ορισμός της εσωτερικής μελαγχολίας που δεν αλλάζει με κανέναν υλικό τρόπο..