Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Λίγα τελευταία λόγια για αρχή...

Αν θυμάμαι καλά αυτό το δημιούργημα είναι κάτι σαν ημερολόγιο. Ποτέ δε θα ήθελα να πετάξω το ημερολόγιο, το αγαπημένο μου. Ξέρω όμως πώς όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι σπίθες στην αστροπελεκιά του χρόνου. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου, τις φυλάγω προσεχτικά. Είναι ο,τι δε τόλμησα να γίνω και ο,τι πόθησα. Επειδή όμως τις περισσότερες φορές δεν συμφωνούν με αυτόν τον άνδρα που έχουν πλάσει είναι καιρός να κοιμηθούν σιωπηλά... Αλήθεια σας λέω, η δυναμική της αλλαγής έρχεται όταν καταδιώκεις να τη καταλάβεις. Δεν είναι ουτοπική η σκέψη της αλλαγής. Η σκέψη είναι αλλαγή, μεγάλη αλλαγή.

Δε ξέρω αν πια αυτοπροσδιορίζομαι σαν: "ουτοπία με πνοή".... Μάλλον αυτό, όπως και όλα τα άλλα εδώ μέσα απηχούν μια παλιά φθαρμένη Ιδέα που δεν έβλεπε τίποτε άλλο πέρα από τη μύτη της. Πρέπει να παραδεχθώ πως ήμουν εγωιστής (όχι ότι τώρα δεν είμαι) αλλά έχω πια ερείσματα για να πιστεύω πως η αλήθεια είναι πολύ πιο βαθιά από όλο αυτό το εγωκεντρικό φτύσιμο. Πέρα όμως από αυτό, το αγαπώ. Και τούτο διότι πέρασα και γνώρισα και πόνεσα και έμαθα και αναγεννήθηκα.

Έτσι είναι: γυρίζει σελίδα, σημαίνει ανοίγει μια άλλη! Δεν θα σταματήσω να γράφω. Η μισή μου ζωή είναι στις λέξεις. Όμως όχι εδώ και όχι έτσι. Όταν περάσουν οι υποχρεώσεις της Γ' Λυκείου είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει η Ιδέα αυτής της φωνής.

Σας ευχαριστώ όλους όσους λυγίζατε τα γράμματα να ισιώσουν να δείξουν το δρόμο που σήμαινα. Σας ευχαριστώ όλους... Ο καθένας σας είμαι σίγουρος πως το ξέρει προσωπικά. Πέρα από την απροσωπιά και το γ' πρόσωπο με ακούγατε και σας άκουγα, με γνωρίζατε και σας γνώρισα και ας μην είπα ποτέ το όνομά μου. Αυτή ή ιδιαιτερότητα των Ιδεών. Και πάνω σε αυτή πατάω κάθε φορά που μιλάω για τον Πλάτωνα, τον Καβάφη, τον αγαπημένο Elton, κάποιον αγαπημένο φίλο που έχει πεθάνει πια, το παππού μου, τις αγάπες μου, το όραμά μου και είμαι βέβαιος πως μετά από χρόνια οι ενθυμήσεις του εαυτού μου πάνω σε αυτό θα πατούν να θυμούνται τα εγγόνια μου τι αγάπησα και τι μίσησα... Σας ευχαριστώ

Και να κλείσω με αυτό το τραγούδι για ένα λουλούδι:

1 σχόλιο:

Υάδα είπε...

Γυρίζει σελίδα, σημαίνει ανοίγει μιαν άλλη.

Δανείζομαι τα λόγια σου, όπως πολλές φορές το έχω κάνει εδώ μέσα. Πολλές φορές σε ένιωθα σαν καθρέφτη μου.. Ξέρω πως μπορεί να σου φανεί περίεργο μα εδώ, μέσα σε αυτόν το χώρο, λίγες φορές βρίσκουμε ανθρώπους που ταυτιζόμαστε. Δε ξέρω αν είναι τύχη αυτό, άλλωστε δεν πιστεύω σε αυτήν. Μα σίγουρα είναι κάτι που δεν μπορώ να προσπεράσω.

Δε ξέρω τις υποχρεώσεις σου, μα ούτε και πότε η δική σου φωνή θα ξαναγίνει γραφή. Αυτή η γραφή που με ταξίδευε.. ή μήπως τελικά εγώ ταξίδευα μαζί της;

Μακάρι να μην τη χάσω.. να μη χάσω εσένα..